Een bitterzoete (afscheids)borrel

Borrelen, padellen én afscheid nemen; je hebt van die dagen dat er van alles samenvalt. Zo speelden Joey en Manon twee padelwedstrijden voor de bedrijvencompetitie, stond een grote groep collega’s te supporten (met een drankje in de hand) én zwaaiden we onze zeer gewaardeerde collega Joukje Wille uit. 

Om maar met dat laatste te beginnen: leuk vinden we het niet dat ze weggaat, maar natuurlijk gunnen we Joukje alle geluk van de wereld. Ze verlaat ons gelukkig met goede redenen, want ze gaat samenwonen en werken in Friesland. Terug naar de plek waar ze is opgegroeid.

Toch vertrekt ze met gemengde gevoelens: “Ik zat echt op m’n plek bij Versluis. Ik heb er bijna twee jaar gewerkt, maar het voelde – op een positieve manier – veel langer. Ik werkte altijd op een project, dus zag ik collega’s niet vaak. Eigenlijk gebeurde dat alleen tijdens overleg-momenten of bedrijfsuitjes. Die uitjes waren altijd fantastisch! Daarnaast was het heel fijn dat als ik iets geks meemaakte op de werkvloer, ik altijd bij collega’s terecht kon. Je staat er nooit alleen voor bij Versluis. Ook al werk je op verschillende locaties, ik heb altijd het gevoel gehad dat we het samen deden.”

Dan is het moment daar en moet je afscheid nemen van je dierbare collega’s. Even slikken! Joukje: “Dat was wel dubbel ja, maar ik vond het vooral een fijn afscheid. Leuk en bijzonder dat er zoveel mensen langs kwamen en gezellig om met een borreltje erbij dit hoofdstuk af te sluiten.”

Het volgende hoofdstuk wordt echter al geschreven: “Ik heb vandaag – op m’n eerste dag bij Bouwzorg Fryslân – al een project toegewezen gekregen, dus dat is harstikke leuk. Wat ik ook tof vind, is dat ze hier weer hele andere dingen doen, ook al ga ik op papier hetzelfde werk doen. Ik denk dat er bijvoorbeeld een groot verschil is qua bewoners. Het zal hier wellicht iets rustiger zijn, minder problematiek. Ik werkte voor Versluis in Amsterdam Noord, dat was soms best heftig. Verder ga ik het wel zien. Ik heb er in ieder geval veel zin in!”

Nog even over het padellen: aan inzet geen gebrek. Joey en Manon lieten hun tegenstanders bij tijd en wijle alle hoeken van de baan zien. Dat leverde naast bezwete voorhoofden ook nog een gelijkspel op. “Helaas verloren we de tweede partij dik met 12-2. Het was niet echt een leuke pot, want die mannen bleven smashen en mijn tankje was wel aardig leeg”, blikt Manon terug. “Heel sportief was die partij ook niet, maar we houden ons vast aan de leuke eerste wedstrijd. Daarvoor doe je mee!”

“Ook al werk je op verschillende locaties, ik heb altijd het gevoel gehad dat we het samen deden.”

Joukje Wille – Bewonersbegeleider